از آن شرّى نيست و آن شرك به خدا است و ضرر رسانيدن ببندگان خدا است ( 1 ) و نيز فرمود مردم بر دو قسمند يكى آنست كه راحت مىيابد و ديگر آنست كه راحت ميدهد امّا اوّل آن بنده‌ايست كه اطاعت خدا كند مادامى كه زنده باشد پس چون بميرد ميرود بسوى رحمت خدا و نعمت بىانتها و راحت مىشود و امّا آنكه راحت ميدهد ديگران را پس آن بنده‌ايست كه معصيت خدا كند مادامى كه زنده باشد پس چون بميرد بسوى عقاب و عذاب اليم رود پس شما خود را ذليل و خوار مكنيد نزد اين دو قسم مردم يعنى كارى نكنيد كه روز قيامت نزد مردمان نيك و مردمان بد رسوا و خوار شويد ( 2 ) و نيز فرمود مؤمن ما بين دو خوف و ترس است يكى ترس مدّت گذشته از عمر خود كه نميداند خدا با كارهاى گذشته و عملهاى ناشايسته او چه خواهد كرد و ديگر ترس بقيّه مدّت عمر خود را دارد كه نميداند قلم قضا و تقدير براى او چه رقم كرده ( 3 ) و فرمود به ابو ذر غفّارى ره كه آيا راهنمائى كنم ترا بر دو خصلت كه مشقتشان كم و بار آنها سبك است و لكن در ميزان اعمال سنگين است عرض كرد بلى يا رسول اللَّه فرمود خوش خلقى را پيشه كن و سكوت بسيار كن پس به خدا قسم كه عمل نميكنند خلايق بخصلتى كه مثل اين دو چيز باشد و هم فرمود كه دو خصلت است كه در مؤمن جمع نميشود يكى بخل كردن و ديگر خلق بد ( 4 ) و نيز فرمود كه دو خصلت است كه محبوب خدا و رسول است يكى حلم و بردبارى و ديگر حيا و شرم ( 5 ) و نيز فرمود دو خصلت است كه هر كه داراى آن باشد خداوند او را شاكر و صابر نويسد و اگر در او نباشد از زمره شاكرين و صابرين خارج باشد و آن دو خصلت